Historia rasy

Trudno jest się doszukać prawdziwej historii jak dokładnie powstała rasa Maine Coon, jednak jest wiele legend które o tym opowiada. Pewne jest, że powstała bez ingerencji człowieka w Ameryce Północnej. Jej nazwa nawiązuje do amerykańskiego stanu Maine, gdzie po raz pierwszy zainteresowano się hodowlą tych kotów. „Coon” pochodzi natomiast od „raccoon” – słowa oznaczającego szopa-pracza.Mówi się ,że pierwsze koty miały podobne umaszczenie i równie puszyste ogony.

Bardzo długo ludzie myśleli ,że ta rasa powstała w wyniku skrzyżowania kota domowego z szopem-praczem. Potomstwo miało odziedziczyć po szopie okazałe ogony, umiejętność wspinania się i radość z kąpieli. Teoria ta została jednak obalona przez genetyków. Szybko zastąpiono ją historią o pokrewieństwie z rysiem rudym, lecz również została ta teoria obalona, ponieważ te zwierzęta są zbyt odległe by ta krzyżówka mogła powstać.

Kolejna wersja historii wiąże się z wikingami.Jak twierdzi teoria wiginkowie odkryli Ameryke setki lat przed Kolumbem. W wyprawach towarzyszyły im podobno norweskie koty leśne, których zadaniem było rozprawianie się z pokładowymi szczurami. Ponoć jeden z nich zawieruszył się po zejściu na ląd. Z czasem miał dać początek rasie maine coon.

Jednak najbardziej wiarygodne wydają się hipotezy, że przodkami rasy były długowłose koty z Europy lub Azji, które w XVIII w. dotarły na statkach handlowych do Ameryki albo koty angorskie przywiezione kilkaset lat wcześniej przez marynarzy z Nowej Anglii. Gdy statek przybił do brzegu, wraz z ludźmi na ląd wyszły koty. Z czasem ich dziko żyjący, długowłosi potomkowie nazywani „kotami Coona” zyskali sławę doskonałych łowców gryzoni. Stały się one bardzo cennymi mieszkańcami farm i pasażerami statków handlowych.

Nie łatwo jest powiedzieć, która z powyższych opowieści jest prawdziwa. Pewne jest jednak to, że do portów wschodniego wybrzeża Ameryki zawijało wiele statków, a na większości z nich były koty. Po czasie potomstwo tych zwierząt rozwinęło cechy niezbędne do przetrwania w trudnych warunkach stanu Maine: niezależność, krzepką budowę, i gęste futro chroniące przed zimnem i wilgocią. Tezę tę potwierdzają badania genetyczne, które wykazują, że maine coon faktycznie jest spokrewniony z kotem norweskim leśnym oraz z krótkowłosymi kotami domowymi. 

Farmerzy chcąc pochwalić się swoimi kotami zaczęli mówic o nich na rolniczych festiwalach i w konkursach stanowych.Oficjalnie po raz pierwszy maine coon został pokazany na wystawie w Nowym Jorku w 1895 r. Rasę uznano w USA w 1976 r., a w Europie w 1983 r., choć pierwszy maine coon został udokumentowany już w 1861 r.

Mimo początkowych sukcesów hodowlanych i powodzenia na wystawach, popularność kotów niestety malała na rzecz bardziej egzotycznych ras. Do lat 50. przetrwało bardzo mało przedstawicieli rasy maine coon. Udało się uratować populację dzięki jej miłośnikom. W tym momencie jest to jedna z najpopularniejszych ras na świecie, a zainteresowanie nią wciąż rośnie.

Charakter

Maine coon posiada „psi charakter”. Jest zrównoważony, przyjazny i towarzyski. Bezproblemowo nawiązuje kontakt z ludźmi. Mimo wielkiego i gróźnego wyglądu, cechuje się delikatnością i łagodnością. Nie przywiązuje się do miejsca, ale do człowieka, dlatego łatwo zaklimatyzowuje się do nowych miejsc i czuje się dobrze wszędzie tam, gdzie jest jego opiekun.

Mógłby towarzyszyć swojemu człowiekowi we wszystkich codziennych czynnościach . Jest energiczny, tolerancyjny, cierpliwy i wyrozumiały. Sprawdzi się jako doskonały przyjaciel dla nieco starszych dzieci i dla seniorów. Jest bardzo łasy na pieszczoty i uwielbia wspólne zabawy, ale nie dopomina się ich nachalnie, mimo to należy mu poświęcać czas, by był bardzo szczęśliwy. Cierpiąc z powodu samotności, traci swój wrodzony optymizm. Maine coon jest  bardzo inteligentny, przez co można nauczyć go wielu sztuczek. Lubi być w centrum zainteresowania, a wizyty gości są dla niego doskonałą okazją do popisywania się i otrzymania dodatkowej porcji pieszczot. 

Dobrze czuje się w grupie kotów. Zaakceptuje także psa, choć z uwagi na silny charakter może go sobie podporządkować.

Posiada wrodzoną zdolność adaptacji, dzięki czemu bez problemu przystosuje się do stałego przebywania w mieszkaniu, ale co nie zmienia faktu, że chętnie skorzysta z zabezpieczonego siatką balkonu.Łatwo jest nauczyć go chodzenia na smyczy. Z pewnością lepiej czułby się jednak, gdyby mógł wychodzić na dwór. Cechuje go siła i zwinność. Przestrzeń pozwala realizować jego zapędy łowieckie. Jeśli ma być kotem niewychodzącym, należy zapewnić mu w domu odpowiednią ilość ruchu, miejsca do zabawy i obserwacji.

Nie jest to kot szczególnie skoczny i „wysokopienny”. Nie należy obawiać się o wysoko postawione przedmioty, gdyż zwykle nie wdrapuje się w takie miejsca. Chętnie za to wykorzysta specjalny słupek z podestami – ze względu na wielkość i wagę kota powinien on być solidny i stabilny. Słupek, pozwoli na  zaspokojenie potrzeby ostrzenia pazurów, dzięki czemu być może uratuje nasze meble. 

W przeciwieństwie do większości ras maine coon nie boi się wody. Choć kąpiele nie są konieczne, można uczyć kota kontaktu z wodą od małego. Może być to dla niego rozrywka w przyszłości.

Jest stosunkowo cichym kotem, lecz gama wydawanych przez niego dźwięków jest szeroka.  W razie potrzeby bez wahania używa ich do kontaktowania się z człowiekiem. Bardzo charakterystyczne dla rasy są dźwięki, które przypominają ptasie świergolenie.

Wygląd

kod EMS: MCO
  • Pochodzenie: Stany Zjednoczone
  • Charakter: przyjazny i chętny do zabawy; kochający i lubiący spędzać czas wraz z opiekunem
  • Wielkość: kot duży, muskularny i o mocnym kośćcu; rośnie długo, bo aż do 3.-4. roku życia
  • Waga: kocury 5-10 kg, kotki 5-8 kg; oczywiście zdarzają się wyjątki – maine coon potrafi być o wiele większy
  • Tułów: masywny, podłużny, z szeroką klatką piersiową
  • Kształt głowy: ma średniej wielkości, klinowatą, kanciastą głowę (czaszka i kufa powinny stanowić dwie oddzielne bryły), z mocną brodą, która wraz z nosem i górną wargą tworzy pionową linię; zauważalne kości policzkowe
  • Uszy: duże, trójkątne, wysoko osadzone, ozdobione na końcach charakterystycznymi dla rasy długimi, rysimi pędzelkami
  • Oczy: duże, lekko owalne, nieco skośnie osadzone, o typowym tzw. sowim spojrzeniu; kolor zielony, złoty lub miedziany; u biało umaszczonych osobników dopuszcza się oczy niebieskie lub różnobarwne
  • Nos: długi, z wyraźnym przełomem
  • Ogon: bardzo puszysty i długi (przynajmniej taki, jak reszta ciała) – służy kotu do okrywania się podczas snu; długi, falujący włos okrywowy tworzy charakterystyczne „pióro”
  • Kończyny: średniej długości, lecz silne; stopy duże i okrągłe, mocno owłosione pomiędzy palcami
  • Sierść: gęsta, jedwabista, gładka, luźno opadająca, z miękkim i delikatnym, ale gęstym podszerstkiem; ma zróżnicowaną długość; na szyi występuje bogata kryza, dłuższy włos powinien też być na bokach, brzuchu oraz na portkach (tylna strona ud)
  • Maść: dopuszczalny jest każdy rodzaj umaszczenia z wyjątkiem colorpoint (z oznaczeniami typu syjamskiego), czekoladowego, cynamonowego, płowego i liliowego; najbardziej popularna jest maść pręgowana
  • Odporność/podatność na choroby: istnieje tendencja do kardiomiopatii przerostowej, policystowatości nerek oraz problemów ze stawami
  • Długość życia: 12-18 lat
  • Możliwość zakupu kota w Polsce: tak